Our Recent Posts

Tags

Dus jij weet wat goed is voor een ander? Maar echt?

Het was op een hete dag van die eindeloze afgelopen zomer, toen ik vond dat het de hoogste tijd was voor een dagje naar het strand met mijn vader. Het zou hem goed doen. De zee, de blauwe lucht, de ruimte en het zicht tot aan de horizon werken bij mij als een verzachtende deken in sombere omstandigheden. Voor wie werkt dat nou niet zo? Dus reden M. en ik in een voorverwarmde auto, op het heetste moment van de dag naar Amsterdam om mijn vader op te pikken. Hij zat er al helemaal klaar voor. In spijkerbroek en overhemd. Het toeval wilde dat de rest van Amsterdam ons idee kopieerde en zo belandden we in een heuse strandfile die overvloeide in een wegafsluiting vlakbij Bakkum omdat het strand dreigde volt te lopen en de politie daar een stokje voor stak.

Ok, flexibel als we zijn, dan nog even rondje rotonde en op naar het volgende stranddorp dat we niet kenden en waar de horeca leek te zijn verdwenen. Ik zat achterin de auto en spotte de zweetdruppeltjes die bij mijn vader de kraag van zijn overhemd inregende. We konden wel juichen toen we na anderhalf uur een vale vlag zagen wapperen ergens bovenop een duin. Meeuwen zweefden en krijsten erboven: Horeca!

M. perste de auto onder luide bewondering van mijn vader op het aller aller laatste parkeerplekje ergens tussen Castricum en Egmond in. Onze strandtent bleek een snackbar te zijn waar je lauwe blikjes bier of cola kon krijgen en frietjes op een plastic bordje met door de hitte aangetaste mayo. Mijn vader ging pontificaal met zijn rug naar de zee zitten en M. ging in de rij voor voedsel en vocht. "Pap, wil je niet naar de zee kijken?" probeerde ik nog, maar ik wist al lang dat deze dag niet meer gered kon worden en dat ik de winnaar van het slechtste idee van deze zomer was.

Gisteren zag ik de documentaire Goede Buren van Stella van Voorst van Beest. De film vertelt het verhaal van vrijwilligers Ada en Wilma die voor een project van de gemeente eenzame ouderen bezoeken. Ook hier zag ik het gebeuren: Het denken te weten wat anderen willen, wat goed is voor de ander. Als een jonge man voor de groep vrijwilligers staat te vertellen dat ze met iets beters moeten komen dan activiteiten bedenken, druipt de ergernis van Ada's gezicht: Alsof hij achter die voordeur komt! Hij heeft een opdracht: De eenzaamheidcijfers moeten omlaag en dat wordt zo aangepakt en zus opgelost. Maar ook Ada trapt er in: Jan, die in geen zeven jaar is buiten geweest, moet maar eens naar een avondje uit met andere bejaarden, dat is gezellig. Het ongeluk spat van zijn gezicht af als hij tussen allemaal onbekende oudjes zit. Het liefste is hij thuis met zijn hondje.

We handelen allemaal uit mooie bedoelingen en willen graag het fijnste voor een ander, maar daarmee trappen we nog zo vaak in de enorme kuil van het invullen voor een ander... En het zou zo makkelijk kunnen zijn, want je hoeft het maar te vragen: Wanneer voel jij je het beste en wat heb je daarvoor nodig?

Door mijn jarenlange ervaring met werken bij de politie durf ik te beweren: Het gebeurt overal. En daarmee durf ik ook nog aan te nemen dat het jou ook gebeurt.

Denk jij nu: Ho ho Metzing, ik weet precies wat mijn medewerkers willen, ik weet wat ze beweegt, waar hun hart sneller van gaat kloppen ik weet hoe zij plezier houden in het werk.

Wees dan eens eerlijk... De enige manier om deze vragen te beantwoorden, is door met aandacht te luisteren.

Wil je dat eens onderzoeken of ben je nieuwsgierig geworden? Ik houd van koffie en kom graag bij je langs om werkelijk naar je te luisteren. En misschien kunnen we dan samen eens opzoek naar het verhaal van jouw medewerkers.

En vergeet voor die tijd deze film niet te gaan kijken! Goede Buren.

NUMMERS

KVK 73012424

BTW NL167452423B01

  • volg merel metzing op linkedIn
  • Grijs Facebook Icon
  • Volg Merel Metzing op twitter
  • Volg merel op instagram

VOLG MEREL

CONTACT

FEITJES

1/3

Fotografie: Hilde van Poeijer

Website: x Tante Lien