Our Recent Posts

Tags

Hoe de lente begon


We hebben twee vogeltjes in onze tuin, pimpelmeesjes. Dat moest ik wel even googelen, want mijn vogelkennis is nogal beperkt en stads. Ik herken duiven, kraaien, meeuwen en merels natuurlijk. Hallo. Deze geelbuikjes met, als het waait, hele kleine kuifjes, zijn hun nestje aan het voorbereiden. Dat maak ik op uit alle veertjes en takjes die ze voortdurend naar een geheim plekje fladderen. Ze blijven gelukkig hoog en kijken regelmatig eventjes neer vanaf een blauwe regentak op onze nieuwsgierige roofdieren: de katten. Sinds vrijdagavond hebben we er weer twee. Felis was heel erg oud, een jaar of negentien. Zijn ogen hadden een melkachtige waas, hij mauwde keihard omdat hij zichzelf niet meer kon horen, zijn vacht werd steeds doffer en ook een beetje viezer omdat hij zich niet meer goed kon wassen, zijn tred werd steeds trager en wiebeliger.

Een recht lijntje lopen was er al heel lang niet meer bij. Vijf weken geleden brachten we hem naar de dokter om te vragen of het nog wel kon, dat leventje. ‘We hebben nog één troef’ sprak de dokter hoopvol en plantte een spuit met prednison in ons oudje Felis. Een soort boost. Zijn eetlust zou terugkeren, zijn pijn verdwijnen en hij zou zich zelfs een tikkeltje euforisch kunnen voelen.

De voorspelling kwam uit (hoewel ik euforische gevoelens bij een dier wat lastig vind vast te stellen), hij slobberde inderdaad weer als een malle zijn bakje met nat voer leeg. Voer dat in ons huishouden verboden is behalve voor zieke en bejaarde poezen. De opleving heeft een maandje geduurd en toen keerde zijn afkeer van eten weer genadeloos terug. Zijn kattensysteem liet hem bedelen om voer, maar zodra we hem op zijn wenken bedienden, keerde hij zich teleurgesteld om. Hij kon niet meer. We belden de dierenkliniek weer. De laatst bezochte arts had ons beloofd dat, als we weer belde, geen vragen meer zouden krijgen of troeven voor een tijdelijke opleving.

De afspraak voor thuis-euthanasie was vlot gemaakt. Vrijdag zouden ze komen om 18:45 uur. De dag duurde eindeloos en om het wachten te breken, ging ik naar de tweeënhalf uur durende film Maurice in het filmhuis. M. kwam mij daar uit zijn werk ophalen en samen liepen we met zware schoenen en een knoop in onze maag naar huis.

Dan maar grapjes maken over het laatste avondmaal dat hij ineens enorm lekker leek te vinden. Hè?? Gaat hij het nu ineens weer doen? Bekende vragen voor mensen die een ziek of heel oud beestje hebben gehad.

Om 19:15 was de dierenarts er nog steeds niet. Na een ongemakkelijk telefoongesprek over misverstanden en door elkaar gehaalde afspraken, kwam de mollige dierenarts Femke aan gesjeesd. Om haar linker schouder droeg ze een reusachtige rode koffer. Ze moest lachen toen ik haar iets te drinken aanbood: ‘Zelfs in zo’n verdrietige situatie de perfecte gastvrouw willen zijn.’

‘Zo ben ik geboren ben ik bang’ antwoordde ik.

M. had Felis op schoot genomen, maar hij dacht er niet over zich lekker ontspannen over te geven. Bij het eerste prikje dat hem in slaap moest brengen, probeerde hij uit alle macht weg te komen. Het was een naar gezicht en gaf ons een gevoel dat we hem aan het vermoorden waren. Het was niet de dood waar tegen hij vocht, maar de slaap, hield ik ons hardop voor. Na een tijdje besloot Femke dat Felis nog een prikje kreeg, dat gelukkig direct werkte. Hij viel eindelijk in slaap, zijn tongetje uit zijn bekkie, zijn blik leeg en ver weg. De ogen bleven open.

Het laatste prikje met het dodelijke gif, liet zijn hartje stoppen en ik zag zo het laatste leven uit zijn ogen verdwijnen.

Boris en Rui, onze andere katten, snuffelden wat aan hem en vertrokken toen weer naar buiten. Opzoek naar avontuur en nieuwe spannende zaken. Misschien vonden ze wel een muis om mee te voetballen.

En dan de volgende dag weer onder aan de blauwe regen gaan staan, heel hard staren naar die twee onuitstaanbare pimpelmeesjes.

NUMMERS

KVK 73012424

BTW NL167452423B01

  • volg merel metzing op linkedIn
  • Grijs Facebook Icon
  • Volg Merel Metzing op twitter
  • Volg merel op instagram

VOLG MEREL

CONTACT

FEITJES

1/3

Fotografie: Hilde van Poeijer

Website: x Tante Lien