Schaafijs en een boekenkastkasteel

June 8, 2019

 

lk was uitgenodigd om op de kinderboekenmarkt op de Zaanse Schans aan kindertjes schrijfles te geven. Die combinatie is niet zo voor de hand liggend, en juist daarom wilde ik het wel uitproberen. Ik spring sinds mijn freelance-stap toch al van het ene spannende bad in en het andere onzekere diepe.

Het was die hete zomerse dag waar iedereen al een week naar uit keek. Er stonden houten picknicktafels en banken in het gras met uitzicht op molens en groene huisjes met lieflijke tuintjes en heel veel Japanners die daar selfies maakten.

De lucht had precies dat blauw dat het Hollandse gevoel vervolmaakte.
Er werd op een podium hartstochtelijk en buiten de toonlijntjes gezongen door kinderen van de muziekafdeling. Bij mij kwamen de kinderen met ouders die vonden dat hun bloedjes moesten of al heel goed konden schrijven.

Zij schrijft haar héle leven al héle mooie verhalen. Beter ook dan die van andere kinderen uit haar klas, sprak de moeder met zwaar Russische tongval trots toen ze haar meisje met doorschijnend wit huidje en twee vlechtjes naar me toe dirigeerde. Ze liet het meisje bij mij achter en ging zelf over de markt lopen. Toen ik haar een schrijfopdrachtje gaf, kwam een overweldigende Surinaamse moeder het gras oplopen met aan haar linkerhand een kinderwagen. Met rechts duwde ze haar jongetje van een jaar of zeven naar voren: Hij wil schrijven. Ik zette het joch aan de tafel, zijn moeder ging naast hem zitten tegenover hen de tante vermoed ik.

En toen moest hij schrijven, maar hij wist niets en ze snauwde: Je bent ook niet creatief. Schrijf! En tegen mij hoofdschuddend en met de ogen rollend: Hij is niet creatief!

Elke oefening die ik er tussen probeerde te fietsen, herhaalde de moeder luid en duidelijk. Het jongetje beet op zijn lip en kon alleen nog maar het woord schaafijs op papier krijgen. Ik wilde hem oppakken, meenemen, redden, maar toen kwam er een ander jongen van een jaar of elf die bloedernstig zei: Ik schrijf graag hele lange verhalen en dan gaat altijd iedereen dood. Toen ik naar zijn droomvakantie vroeg, vertelde hij over een vliegtuig dat dan neer zou storten met alleen maar doden.

Het meisje met de vlechtjes was aan haar verhaal over een Panda die in een boekenkastkasteel woonde begonnen, de letters heel langzaam en precies op het papier getekend. Ondertussen stak er een mistral-achtige wind op die alle papieren door de lucht heen blies. Een beginnende puber met een lijzige vermoeide blik in haar ogen, alsof ze weken van feesten achter de rug had, waaide mee naar binnen: Ik wil wel schrijven, maar kan nooit op ideeën komen. Ik heb eigenlijk geen fantasie ook. Een diepe zucht. Ik probeerde haar hoofd op hol te brengen met mooie vrolijke woorden, met nadenken over de geuren en kleuren van Florida, waar ze heen wilde met vakantie. Ze kreeg de smaak te pakken en schreef over de buitenbioscoop met oneindig veel popcorn en donuts en een zweefmolen die haar naar Mars bracht. Ik spotte nog een glimlachje ook toen ze het voorlas. Roodverbrand, haar in stormstand, maar helemaal voldaan, vloog ik met de draaimolen weer naar huis.   

Please reload

Our Recent Posts

Rouw zeg!

October 19, 2019

Van Nutella Crêpes naar Oploskoffie

September 4, 2019

No way vakantiedepressie

August 28, 2019

1/1
Please reload

Tags

Please reload

NUMMERS

KVK 73012424

BTW NL167452423B01

  • volg merel metzing op linkedIn
  • Grijs Facebook Icon
  • Volg Merel Metzing op twitter
  • Volg merel op instagram

VOLG MEREL

CONTACT

FEITJES

1/3

Fotografie: Hilde van Poeijer

Website: x Tante Lien