Our Recent Posts

Tags

Rouw zeg!

Agelopen vrijdag was ik op uitnodiging van vriendin en collega Hilde van Poeijer naar Café Dudok in Arnhem afgereisd om naar een bijeenkomst te gaan die zij had georganiseerd samen met Jurgen Theunissen over Rouw op het werk.

Zij hadden daarvoor Hester, Harry en Stephanie van En Toen Theater en Trainingen uitgenodigd. Zij zongen, spraken en speelden integer, intiem, maar ook met lichtheid, over verlies en wat dat soms voor onhandigs en pijnlijks kan opleveren op het werk. Of überhaupt. Want verlies ís ook lastig.

Jaren terug werd een collega, die ik inmiddels ook zag als vriend, overvallen door een agressieve hersentumor. Ik zie hem nog kwaad stampvoeten in de gang en dat wij allemaal tegen elkaar zeiden: Wat doet hij raar hè de laatste tijd, hij is vast overwerkt. Het was die tumor die hem veranderde. Kort na zijn diagnose vertrok ik naar een andere dienst in een andere plaats, maar bleef hem bezoeken samen met andere collega’s en soms alleen. Ik herinner me de dag nog dat ik werd gebeld door onze gezamenlijke vriendin. Ik had net een training over functioneringsgesprekken nieuwe stijl overleefd en praatte nog wat na met de docent, toen ik haar naam in mijn schermpje zag staan, ‘deze moet ik nemen’ zei ik en liep even weg.

Het was gebeurd. Ons maatje was die nacht overleden. Met een rood en betraand gezicht legde ik de trainer kort uit wat er was gebeurd en ik vertrok naar mijn werkkamer.

Gewoon maar even werken, alsof ik net geen verschrikkelijk nieuws had gehad: Typ, typ typ, bla, bla bla. Toen een collega, die ik al een tijdje niet had gesproken, bij mij op de kamer kwam en aan mij vroeg hoe het met me ging, overviel het me ineens en barstte ik in tranen uit: Er is iemand dood. Hij schrok, klopte met zijn hand op mijn schouder en zei: Nou, sterkte hè en beende zo mijn kamer uit. Ik bleef beduusd achter mijn bureau zitten en droogde snel mijn tranen. Omdat er steeds mensen langs mijn kamer liepen en ik me niet meer kon concentreren, besloot ik dat ik beter naar huis kon gaan om eens even flink een potje te huilen. Lekker in mijn eentje.

Ik legde aan een directe collega kort uit wat er aan de hand was en gaf haar geen ruimte om vragen te stellen. Ik wilde weg. En dat deed ik. Na die dag heb ik er met niemand meer over gesproken alleen toen ik moest uitleggen dat ik vrij wilde in verband met een begrafenis. Ik wist me geen raad, zij wisten zich geen raad met -mijn geen raad weten- en iedereen zweeg. Dat leek het gemakkelijkste.

Ongeveer een jaar later kreeg ik met een ander verlies en groot verdriet te maken: Ik ging scheiden. Het was heftig en pijnlijk. Ik belde mijn leidinggevende die nog niet zo lang op die plek zat. Zij was begripvol en vond het goed dat ik thuis ging werken zodat ik mijn collega’s even niet onder ogen hoefde te komen. Ik wist gewoon niet hoe ik zulk nieuws moest gaan vertellen en het idee alleen al maakte me ziek. Toen besloot ik een mail te schrijven aan hen allemaal. Ik legde ze uit waarom ik er even niet was geweest, in welke situatie ik zat en dat ik het lastig vond om dat live te vertellen. Het bleek een gouden greep: van de meeste collega’s ontving ik ontzettend lieve en openhartige brieven terug en ik had de drempel voor beide kanten verlaagd: het onderwerp was benoemd, de druk was van de ketel waardoor de ontmoeting de dag er na eigenlijk heel soepel en warm verliep. Ik mocht die week in de kamer van mijn leidinggevende werken die lekker achterin de gang zat verstopt zodat er niet steeds mensen langsliepen. Langzaamaan kroop ik uit mijn holletje en kwam ik weer onder mijn collega’s.

Gisteren speelde En Toen soortgelijke scènes na en het was eigenlijk heel verfrissend om naar te kijken.

Want verlies is nou eenmaal soms awkward, vervelend, verdrietig, onhandig of onwelkom. Dat onderkennen en benoemen, zorgt voor lucht in je hoofd en je hart.

NUMMERS

KVK 73012424

BTW NL167452423B01

  • volg merel metzing op linkedIn
  • Grijs Facebook Icon
  • Volg Merel Metzing op twitter
  • Volg merel op instagram

VOLG MEREL

CONTACT

FEITJES

1/3

Fotografie: Hilde van Poeijer

Website: x Tante Lien